|
มี 0 หมวด, มี 40,417 คำ, เปิดดูหน้านี้ 1,903,310 ครั้ง
|
|
เทพีปักษี
น. ชื่อโรคซึ่งเกิดแก่เด็ก ตําราแพทย์แผนโบราณว่าทําให้มีอาการ ท้องขึ้น มือเท้าเย็น ศีรษะร้อน.
|
เทพชุมนุม
[เทบ-] น. ชื่อกลบทชนิดหนึ่ง. (จารึกวัดโพธิ์); ชื่อภาพเขียนรูปเทวดา นั่งประนมมือเรียงกันเป็นแถวตั้งแต่ ๕ ตนขึ้นไปตามฝาผนังใน พระอุโบสถหรือหอพระ จะมีหน้าเดียวหรือ ๔ หน้าอย่างหน้าพรหมก็ได้.
|
เทพดา
[เทบพะ-] น. เทวดา, (โบ) เทพยดา.
|
เทพดำรู
[เทบ-] น. ไม้สวรรค์ (มี ๕ คือ มนทาร ปาริชาตก สันตาน กัลปพฤกษ์ หริจันทน์).
|
เทพทัณฑ์
[เทบพะ-] น. ไม้มีปลายพันผ้าสําหรับชุบนํ้ามันจุดไฟในพระราชพิธี กัตติเกยา.
|
เทพทารู,เทพทาโร
[เทบพะ-] น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Cinnamomum porrectum Kosterm. ในวงศ์ Lauraceae ใบ เปลือก และราก มีกลิ่นหอมคล้าย การบูร ใช้ปรุงอาหารและทํายาได้, จวง หรือ จวงหอม ก็เรียก. (ป. เทวทารุ).
|
เทพธิดา
[เทบ-] น. นางฟ้า, เทวดาผู้หญิง. (ป. เทวธีตา).
|
เทพนม
[เทบพะนม] น. ชื่อรูปหรือลายมีเทวดาประนมมือ; ชื่อท่ามวย ท่าหนึ่ง, ชื่อท่ารําท่าหนึ่ง.
|
เทพนิยม
[เทบ-] น. ลัทธิที่เชื่อว่ามีพระเจ้าจํานวนมากประจําอยู่ในสรรพสิ่ง แต่พระเจ้านั้นไม่มีอํานาจครอบครองโลก.
|
เทพนารี
[เทบ-] น. นางกษัตริย์, เจ้าหญิง.
|
เทพนิยาย
น. เรื่องราวหรือตํานานเกี่ยวกับเทวดา.
|
เทพบดี
[เทบบอดี] น. เจ้าแห่งเทวดา, พระอินทร์. (ส.).
|
เทพบุตร
[เทบพะบุด] น. เทวดาผู้ชาย. (ส.).
|
เทพพยากรณ์
[เทบ-] น. คําทํานายเหตุการณ์ล่วงหน้าที่มนุษย์ได้รับจากพระเจ้า หรือเทพเจ้าองค์ใดองค์หนึ่ง มักมีนักบวชหรือคนทรงเป็นสื่อกลาง.
|
เทื้อ๒
ว. สาวแก่, ทึนทึก; ไม่ว่องไว เช่น จะหนักเนื้อแลเทื้อองค์. (กฤษณา).
|
เทือก
น. ที่ดินที่ไถและคราดแล้วทําให้เป็นโคลนเป็นตมเพื่อตกกล้า เช่น ทําเทือกตกกล้า, ขี้เทือก ก็ว่า, โดยปริยายหมายถึงที่ซึ่ง เปรอะเลอะเทอะเพราะยํ่ากันไปมา เช่น ยํ่าเป็นเทือก.
|
เทือกเขา
น. แนวเขาที่ต่อเนื่องกันไปเป็นพืด.
|
โธวนะ
[โทวะนะ] (แบบ) น. การชําระล้าง, การซักฟอก. (ป.; ส. ธาวน).
|
โธ่
อ. คําที่เปล่งออกมาด้วยความสงสารหรือรําคาญใจเป็นต้น. (ตัดมาจาก พุทโธ่).
|
เธอ
ส. คําใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย มักใช้ในระหว่างเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน หรือ ใช้กับผู้มีศักดิ์ตํ่ากว่า เช่นครูพูดกับศิษย์, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๒, คํา ใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง ใช้กับผู้มีศักดิ์ตํ่ากว่าด้วยความยกย่องหรือเอ็นดู เป็นต้น, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๓.
|
เธียร
น. นักปราชญ์. ว. ฉลาด, มั่นคง. (ป. ธีร).
|
เธนุ
(แบบ) น. แม่โคนม. (ป., ส.).
|
มธุ
[มะ-] น. นํ้าหวาน, นํ้าผึ้ง. (ป., ส.).
|
มธุร,มธุระ
[มะทุระ-] น. อ้อยแดง; ความหวาน, ความไพเราะ. ว. หวาน, ไพเราะ. (ป., ส.).
|
มธุรส
น. นํ้าผึ้ง, รสหวาน, อ้อย. ว. ไพเราะ เช่น มธุรสวาจา. (ป., ส.).
|
มธุมิศร
[-มิด] ว. เจือนํ้าหวาน. (ส.).
|
มธุรตรัย
น. ของอร่อยทั้ง ๓ คือ นํ้าตาล นํ้าผึ้ง เนย. (ส. มธุรตฺรย).
|
มธุรพจน์
น. ถ้อยคําไพเราะ; ผู้มีถ้อยคําไพเราะ. (ส. มธุรวจน).
|
มธุสร
[-สอน] น. เสียงหวาน. (ป.; ส. มธุสฺวร).
|
มธุลีห์
น. แมลงผึ้ง. (ป.; ส. มธุลิห).
|
มธุกร
[-กอน] น. ผู้ทํานํ้าหวาน คือ แมลงผึ้ง. (ป., ส.).
|
มธุกรี
[-กะรี] น. แมลงผึ้งตัวเมีย. (ป.; ส. มธุกรินฺ).
|
มธุการี
น. แมลงผึ้ง. (ป.; ส. มธุการินฺ).
|
มธุตฤณ
[-ตฺริน] น. อ้อย. (ส.).
|
มธุปะ
น. ผู้ดื่มนํ้าหวาน คือ แมลงผึ้ง. (ป., ส.).
|
มธุปายาส
น. ข้าวปายาสเจือนํ้าผึ้ง ใช้เป็นของหวานในงานรื่นเริง. (ป.).
|
มธุปฎล
[-ปะดน] น. รวงผึ้ง. (ป., ส. มธุปฏล).
|
มธุพรต
[-พฺรด] น. แมลงผึ้ง. (ส. มธุวฺรต).
|
โน
ก. นูนขึ้นเพราะถูกกระทบกระแทกเป็นต้น (มักใช้แก่หัวหรือหน้า) เช่น หัวโน หน้าโน.
|
|
