|
มี 0 หมวด, มี 40,417 คำ, เปิดดูหน้านี้ 1,890,720 ครั้ง
|
|
เบียดแว้ง
ก. เฉลี่ยมาแห่งละเล็กละน้อย, เบียกบ้าย ก็ใช้.
|
เบียดเบียน
ก. ทําให้เดือดร้อน เช่น เบียดเบียนสัตว์ โรคภัยเบียดเบียน เบียดเบียน เพื่อนให้สิ้นเปลือง.
|
เบียดกรอ
[-กฺรอ] ว. ฝืดเคือง, กระเบียดกระเสียร, เช่น ใช้จ่ายอย่างเบียดกรอ.
|
เบียดบัง
ก. ยักเอาไว้เป็นประโยชน์ของตัว.
|
เบาเต็ง
ว. จวนบ้า, ไม่เต็มเต็ง, ไม่เต็มบาท.
|
เบียน
ก. รบกวน, ทําให้เดือดร้อน, มักใช้เข้าคู่กับคํา เบียด เป็น เบียดเบียน; (โหร) เปลี่ยนแปลง เช่น ดาวพระศุกร์ถูกราหูเบียน. น. เรียกสัตว์ หรือพืชที่อาศัยอยู่ภายนอกหรือภายในสัตว์หรือพืชอื่นโดยแย่งกิน อาหารว่า ตัวเบียน.
|
เบียนธาตุ
ก. ทําให้ความหมายของธาตุผิดไปจากเดิม เช่น คม = ไป อาคม = มา.
|
เบามือ,เบาไม้เบามือ
ก. ทําเบา ๆ หรือค่อย ๆ ด้วยความระมัดระวัง, ทําไม่ให้หนักมือ หรือรุนแรง; ช่วยให้ไม่ต้องทํางานมาก. ว. ที่ออกแรงน้อยในการ จับถือหรือยกเป็นต้น เช่น ไม้เท้าเบามือ กระเป๋าเบามือ.
|
เบาะแส
น. ลู่ทาง, ร่องรอย, ลาดเลา, เค้าเงื่อน, ตําแหน่งแห่งที่ซึ่งทราบมา อย่างเลา ๆ พอเป็นรูปเค้า.
|
เบาะ๑
น. เครื่องรองรับซึ่งมีลักษณะนุ่ม เช่น เบาะยัดนุ่น เบาะรองนั่ง เบาะสําหรับเด็กนอน.
|
เบาะลม
น. อากาศที่ถูกอัดอยู่ภายใต้พื้นล่างของยานพาหนะ ทําหน้าที่ เสมือนเป็นเบาะพยุงให้ตัวยานพาหนะลอยอยู่เหนือพื้นได้ตลอด เวลาที่เคลื่อนที่ไป ระยะที่ลอยอยู่เหนือพื้นอาจสูงได้ถึง ๑๐ ฟุต.
|
เบาะๆ
ว. อาการที่ตี ฟัน หรือทุบเป็นต้นแต่เบา ๆ เช่น ตีเบาะ ๆ.
|
เบี้ยเลี้ยง
(กฎ) น. เงินที่จ่ายให้เป็นค่าอาหารประจําวันในกรณีที่ออกทํางาน นอกสถานที่ตั้งประจํา.
|
เบี้ยแก้
น. ชื่อหอยทะเลกาบเดี่ยว ๒ ชนิด ในวงศ์ Cypraeidae คือ ชนิด Cypraea mauritiana เปลือกเรียกว่า เบี้ยแก้ใหญ่ หรือ เบี้ยอีแก้ ใช้ขัดผ้าให้เนื้อเรียบเป็นมัน ชนิด C. caputserpentis เปลือก เรียกว่า เบี้ยแก้ ใช้ทํายา.
|
เบี้ยโบก
น. การพนันอย่างหนึ่ง ซัดเบี้ยเข้ากระบอกแล้วให้ลูกมือแทง.
|
เบี้ยว๑
ว. มีรูปบิดเบ้ไปจากเดิมซึ่งมักจะมีลักษณะค่อนข้างกลม เช่น หัวเบี้ยว ปากเบี้ยว. เบี้ยว ๆ บูด ๆ ว. บิด ๆ เบ้ ๆ.
|
เบี้ยหวัด
น. (โบ) เงินที่มีกำหนดจ่ายเป็นรายปีให้แก่พระบรมวงศานุวงศ์ หรือข้าราชบริพารจากเงินงบประมาณรายจ่ายหมวดเงินอุดหนุน ของสำนักพระราชวัง, เงินปี หรือ เบี้ยหวัดเงินปี ก็เรียก; เงิน ตอบแทนความชอบที่ให้แก่ทหารที่ออกจากประจําการ ซึ่งจ่าย เป็นรายเดือนตามข้อบังคับของกระทรวงกลาโหม.
|
เบาสมอง
ว. ที่ทําให้สมองปลอดโปร่ง, ที่ไม่ต้องคิดมาก.
|
เบี้ย๑
น. ชื่อหอยทะเลกาบเดี่ยวหลายชนิดในสกุล Cypraea วงศ์ Cypraeidae เปลือกแข็ง ผิวเป็นมัน หลังนูน ท้องแบน ช่องปาก ยาวแคบและไปสุดตอนปลายทั้ง ๒ ข้าง เป็นลําราง ริมปากทั้ง ๒ ด้านหยักหรือมีฟัน ไม่มีแผ่นปิด เรียกรวม ๆ ว่า หอยเบี้ย, เปลือกหอยเบี้ยชนิดที่คนโบราณใช้เป็นวัตถุกลางสําหรับซื้อ ขายสิ่งของ เรียกว่า เบี้ย เช่น เบี้ยจั่น หรือ เบี้ยจักจั่น ก็คือ เปลือกของหอยเบี้ยชนิด C. moneta เบี้ยแก้ว หรือ เบี้ยนาง คือ เปลือกของหอยเบี้ยชนิด C. annulus มีอัตรา ๑๐๐ เบี้ย เป็น ๑ อัฐ (เท่ากับสตางค์ครึ่ง) จึงเรียกคําว่า เบี้ย เป็นเงิน ติดมาจนทุกวันนี้ เช่น เบี้ยประชุม เบี้ยประกัน เบี้ยเลี้ยงชีพ.
|
เบี้ย๒
น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Portulaca oleracea L. ในวงศ์ Portulacaceae ใช้เป็นผักได้, ผักเบี้ย หรือ ผักเบี้ยใหญ่ ก็เรียก.
|
เบี้ยกันดาร
(กฎ) น. เงินที่จ่ายช่วยเหลือข้าราชการและลูกจ้างประจําเนื่องจาก การปฏิบัติราชการประจําในท้องที่กันดารหรือโรงในเรียนที่กันดาร.
|
เบี่ยง
ก. เลี่ยง, เบน, เอี้ยว, เช่น เบี่ยงตัว. ว. ที่เลี่ยง, ที่เบน, เช่น ทางเบี่ยง สะพานเบี่ยง.
|
เบี้ยต่อไส้
(สํา) น. เงินที่พอประทังชีวิตให้ยืนยาวไปได้ชั่วระยะหนึ่ง.
|
เบี้ยทำขวัญ
(โบ) น. เงินที่ฝ่ายหนึ่งต้องเสียให้อีกฝ่ายหนึ่งเป็นค่าเสียหาย.
|
เบี้ยบ้ายรายทาง
(สํา) น. เงินที่จะต้องใช้จ่ายหรือเสียไปเรื่อย ๆ เป็นระยะ ๆ ในขณะทําธุรกิจอย่างใดอย่างหนึ่งให้สําเร็จ.
|
เบี้ยบน
ว. มีอํานาจเหนือ, ได้เปรียบ, เป็นต่อ.
|
เบี้ยประกันภัย
(กฎ) น. จํานวนเงินที่ผู้เอาประกันภัยจะต้องชําระให้แก่ ผู้รับประกันภัยตามสัญญา เพื่อที่จะได้รับเงินผลประโยชน์ หรือค่าสินไหมทดแทน เมื่อตนเสียชีวิต หรือเมื่อได้รับความ เสียหายตามชนิดของภัยที่ได้เอาประกันภัยไว้.
|
เบี้ยประชุม
น. เงินค่าตอบแทนที่ให้แก่กรรมการเป็นต้นที่เข้าประชุม.
|
เบี้ยปรับ
(กฎ) น. จํานวนเงินหรือการชําระหนี้อย่างอื่นที่มิใช่เป็นจํานวนเงิน ซึ่งลูกหนี้สัญญาว่าจะให้เจ้าหนี้เรียกเอาได้เมื่อตนไม่ชําระหนี้ หรือ ไม่ชําระหนี้ให้ถูกต้องสมควร; เงินค่าปรับที่ผู้ต้องเสียภาษีอากร จะต้องเสียเพิ่มขึ้นจากจํานวนภาษีอากรที่ต้องชําระ ในกรณีที่ไม่ ปฏิบัติตามที่ประมวลรัษฎากรกําหนดไว้.
|
เบาหวาน
น. ชื่อโรคชนิดหนึ่งมีระดับนํ้าตาลในเลือดสูงกว่าปรกติ.
|
เบิ่ง
ก. จ้องดู, แหงนหน้าดู, เช่น ควายเบิ่ง.
|
เบาไม้
ว. ว่านอนสอนง่าย ไม่ค่อยถูกเฆี่ยนถูกตีนัก (ใช้แก่เด็ก).
|
เบิกโรง
ก. แสดงก่อนดําเนินเรื่อง, แสดงออกโรงครั้งแรก.
|
เบิกเรือ
ก. ถ่างเรือที่ขุดเป็นรูปร่างแล้วให้ปากผายออกโดยวิธีสุมไฟให้ร้อน.
|
เบิกแว่นเวียนเทียน
ก. เริ่มทําพิธีจุดเทียนที่ติดบนแว่นเวียนเทียนแล้วส่งกันต่อ ๆ ไปโดยรอบในการทําขวัญ.
|
เบิกอรุณ
(แบบ) ว. เช้าตรู่, เริ่มเห็นแสงเงินแสงทอง, (ใช้แก่เวลา).
|
เบิก๑
ก. เปิด ใช้ในลักษณะอย่างเปิดผ้าคลุมบายศรีออก เรียกว่า เบิก บายศรี, ทําให้กว้าง เช่น เบิกถนนออกไป เบิกท้องร่อง; ขอให้จ่าย เช่น เบิกเงิน เบิกของ; นําเข้าเฝ้า เช่น เบิกตัว.
|
เบิก๒
น. คํากํากับชื่อปีในวิธีนับศักราชของไทยทางเหนือ ตรงกับเลข ๕, เขียนเป็น เปก ก็มี.
|
เบิกไม้
น. พิธีเซ่นผีป่าหรือรุกขเทวดาก่อนจะตัดไม้ใหญ่ในป่าสูง.
|
เบิกความ
(กฎ) ก. ให้ถ้อยคําต่อศาลในฐานะพยาน.
|
|
